QSD, wek navê xwe, Hêzên Sûriyeya Demokratîk e. Ev hêz ne tenê ya Kurdan e, di nav de hemî gelên li Sûrî cih digirin û tê temsîlkirin. Tiştek ji hebûna, bicihbûna û xwesteka van hêzan a dabînkirina ewlehiyê li tevahiya Sûriyê ne xwezayîtir nîne.
Ger Kurd, Ereb, gelên din, hindikahiyên olî û mezhebî wek hemwelatiyên wekhev û azad ên Sûriyeya nû bên qebûlkirin, divê hemû bi hev re mafê gotinê hebe ji bo avakirina Sûriyekê demokratîk.
Tiştek ji wê xwezayîtir nîne ku gelê Kurd, her wiha gelê Ereb, mafên xwe yên neteweyî û demokratîk wekî welatiyên azad biparêze û jiyana hevbeş a gelan biparêze. Kurd xwedî maf in ku di Sûriyê de rêveberiya demokratîk a hevpar jî ava bikin, dema ku ew hewl didin mafên xwe yên herî bingehîn, li ser nirxên jiyanek demokratîk, wekhev û azad, wek her kesî, garantî bikin.
Dîtina Sûriyê wek mal û milkê tapûyî yê HTŞ’ê û hewldana nîşandana wê bi vî rengî, têgihiştineke tam dagirkerî ya oriyentalîst e.
Hem gotina “Kurd beşek ji Sûriyê ne” û hem jî hewldana bêparkirina Kurdan ji mafê xwe rêvebirinê, tam kurnaziyeke rojhilatî ye. Ger ku Kurd wekî Sûrî bên pênasekirin, wê demê mafê wan ê birêvebirina Sûriyeyê wekî hemû Sûrîyan heye. Gotina ku mafê birêvebirina Sûriyeyê tenê aîdî neteweperestiya Ereb e, ku bermahiyek ji DAIŞê ye, derî li ber nijadperestî û komkujiyên nû vedike.
Li dijî dîktatoriya rejîma Baasê û êrîşên hovane yên DAIŞ’ê, Kurd û Ereb bi hev re bi îradeyeke hevpar QSD (Hêzên Sûriyeya Demokratîk) ava kirin. Wan modeleke hêz û rêxistinbûnê ya ku li Sûriya Demokratîk tê, pêş xistin. Ew dixwazin QSD’ê tenê wek hêza leşkerî ya Kurdan nîşan bidin û raya giştî ya cîhanê manîpule bikin. Erê, Kurd di nava QSD’ê de xwedî roleke pêşeng in, lê gotina ku ew tenê hêzeke Kurdan temsîl dike, raya giştî dixapîne.
HTŞ rêxistinek e ku kevneşopiya DAIŞê didomîne. Bihesibînin ku bermahiyên DAIŞê wekî “hêza rewa” ya Sûriyeyê ne, di heman demê de hêzên Sûriyeya Demokratîk ên bi pêşengiya Kurdan wekî hêzek rewa red dikin, ev xeletiyeke bi tevahî ye. Ger bi rastî li Sûriyeyê dewleteke demokratîk tê xwestin, divê modelek rêveberiyê ku hemû alî wekhev bin were pejirandin û piştgirî kirin. Hewldana entegrekirina Kurdan û muxalefeta demokratîk a Sûriyeyê di nav çeteyên HTŞ-DAIŞê de bi tevahî xerab e.
Li şûna çareserkirina pirsgirêkên li Sûriyeyê bi rêbazên demokratîk, zivirîna ber bi hilbijartinên faşîst ên otokratîk tê wateya kûrkirina êşa ku gel dikişîne. Hêzên Sûriyeya Demokratîk mafên bingehîn û berjewendiyên jiyanî yên gel dane pêşiyê û ji bo pêşvebirina wan hewl dane. Wan ne tenê bi gotinan lê di heman demê de bi kirinan jî, bi bihayê jiyana xwe, dudilî nekirine ku nirxên demokratîk biparêzin. Hewldana guherandina rastiyan dema ku ew wekî rojê eşkere ne, ji bilî bêexlaqî û bêşermiya pragmatîk tiştek din nîne. Sedemên şerê navxweyî yê li Sûriyeyê divê neyên jibîrkirin.
Di rewşekê de ku rastiya têgihiştina yekalî û mezhebî her kesî serhildan kiriye, hewldana avakirina heman pergala yekalî li ser bermahiyên rejîma Baasê, nîşan dide ku ders ji paşerojê û dîroka nêzîk nehatiye girtin. Gelek caran hatiye dîtin ku teqlîdkirina modela rêvebirinê ya rejîma Baasê, pirsgirêkan hîn bêtir kûr dike.
Hem gotina “hikûmeta demkî” û hem jî hewldana avakirina pergalê bi awayekî mayînde li gorî îdeolojiya xwe, ferzkirina yekalîtiyê li ser gelan, ji bilî dizîna îradeyê tiştek din nîne. Gotina “dema veguhêz” û paşguhkirina hemî mafên rewa yên gelan, tê wateya avakirina pergaleke dîktatorî ya mayînde. Ti kes vê yekê qebûl nake.
Pênasekirina Sûriyeyê tenê wekî axa Erebên sûnî û hewldana avakirina avahiyek monîst, neteweperest û olî li ser bingeha vê pênaseyê tê wateya paşguhkirin û înkarkirina gel û baweriyên din.
Hesabkirina çeteyên HTŞê wekî hêzên rewa yên Sûriyeyeke nû û SDFê wekî hêzek ku divê di nav van çeteyan de were “entegrekirin” bêaqil û niyeta xerab e. Nimûneyek bêkêmahî ya durûtiyê li vir eşkere ye; şikestineke mezin a exlaqî eşkere ye. Ev rastî careke din hatiye îspatkirin: Ger berjewendiyên hêzên emperyalîst bên xizmetkirin, hêza ku ji hêla van çeteyan ve hatiye avakirin, her çend navê wan DAIŞ be jî, rewa tê hesibandin.
Wisa xuya dike ku ji bo hêzên cîhanî û herêmî yên ku dixwazin Sûriyeyê li gorî armancên xwe yên kolonyalîst ji nû ve şekil bidin, tiştek wekî Îslama radîkal an nerm tune ye. Hin avahî hene ku xizmeta berjewendiyên wan dikin, bi wan re li hev dikin, û hin jî hene ku na. Ger ew xizmeta armancên hêzên navneteweyî bike, têgeha “Îslama Radîkal” bêwate ye. Dij-Îslamîzma radîkal tenê propaganda ye.
Ji bo wan hêzên ku dixwazin Rojhilata Navîn li gorî berjewendiyên xwe ji nû ve şekil bidin, “olperestiya radîkal” wekî gef an hevalbendek tê hesibandin heya ku ew were amûr kirin. Ji bo mirovên ku li Rojhilata Navîn dijîn, têgeh û rêxistinên “Îslama Radîkal, Ji Nû Ve Îslamkirin” derew û xeyal in, tijî dafik in.
Dafikek hatiye danîn ku bawerî û nirxên olî dixe ber îstismara mezin. Şer bi navê olê têne kirin, mirov rastî komkujiyan tên, û dijberî têne afirandin. Di çerxek bêdawî de, slogan û bîranînên bêaqil têne weşandin, têgihîştina mirovan kor dikin, zimanê wan jehrî dikin, û tenê rê û rêbazên bi nefretê ve girêdayî wekî vebijarkan pêşkêş dikin. Çareserî di jiyana gelan a bi hev re bi îradeya wan a azad de ye.
Şagirtên dilxwaz ên netew-dewletê yên ku bi şerbeta olî, neteweperestî û zayendîparêziyê serxweş bûne, bi nefretên xwe yên wêranker li her derê jiyanê dikujin. Bi ferzkirina yekalîtiyê, ji bilî xwe, mafê jiyanê nadin kesî. Ev têgihiştin dibe sedema felaketa wan û hemî gelên din ên ku li herêmê dijîn. Hêzên navneteweyî û têgihiştina netew-dewletê ya herêmê naxwazin Rojhilata Navîn a Demokratîk, wekhev û azad çêbibe. Me ev di daxuyaniyên nû yên nûnerê Amerîkî yê Sûriyê, Tom Barrack de careke din dît. Ew dibêjin, ” “Hûn ê cilên ku me ji bo we çêkirine li xwe bikin, ne cilên ku we ji bo xwe çêkirine.”
Ev cilê ku bi xwîn û gunehê hatiye lekekirin e. Li xwekirina vê cilê xwînî dê bibe sedema ku gel êş û komkujiyên hîn mezintir biceribîne. Cilê ku kolonyalîzm dixwaze li ser Kurd û Ereban li Sûriyeyê ferz bike, cilê lanetkirî ye.
Hîwa AZAD
