Egemenlikçi savaşlar ve çatışmalar devletlerin varlığı kadar eskidir. Çünkü devletlerin varlığı egemenliğe ve iktidara dayalıdır. Emperyalizm sadece kapitalist sistemle ilgili değildir, bütün devletli sınıflı sistemin yayılmacı politikası olmuştur. Bir büyük gücün başka güçlerin bulunduğu toprakları işgal etme, maddi imkânları alıp götürme ve bununla birlikte mümkünse işgal ettiği topraklarda kalma ve her bakımdan yerleşmeyi esas almaktadır. Her bakımdan yerleşen güçler ekonomik sömürünün yanı sıra kültürel olarak da kendi kültürünü işgal ettiği coğrafyanın halklarına dayatırlar. İngiliz, Fransız, İspanyol sömürge imparatorlukları başta Afrika ve Amerika kıtaları olmak üzere işgal ettikleri her yeri kültürel olarak ta etkilemişlerdir. Bazı ülkelerde ulusal kurtuluş mücadeleleri sonucunda emperyalist sömürüde taktik değişikliğe gidilmiş, ülkelerin geleneksel kültürüne ve ulusal değerlerine fazla dokunulmadan ekonomik olarak bir bağımlılık siyaseti uygulandı. Dünyada ezilen uluslar içinde en zor durumda olanlar Kürt halkı olmuştur. Kürt halkının ekonomik değerlerinden çok ulusal varlığı yok edilmek istenmiştir. Biz buna inkâr imha rejimi diyoruz. 1.Dünya savaşı sonrası Orta Doğu İngiliz Fransız emperyalizminin yayılma alanı olmuş, başta İngiliz siyaseti Arap toplumu üzerinde etkili olmuş, çok sayıda Arap devletçiği kurulmuştur. Günümüze kadar bu kukla yönetimlerle Orta Doğu halkları kendilerine üstten dayatılan bir sistemi yaşıyorlar. Emperyalizmin mimarlığı ile kurulan bir ulus devletler içerisinde en katı olan Türkiye olmuştur.
Kürtlerin en çok inkar edildiği yok sayıldıkları ülke Türkiye’dir. Türkiye doğrudan Avrupa ve Amerikan emperyalizmine bağımlı olduğu için Kürt halkını inkar etmede ve Kürt özgürlük hareketine karşı savaşmada Avrupa ve Amerika’ya kadar her türlü desteği almıştır. İran her ne kadar Amerikan karşıtı bir siyasete sahip olsa da özünde bölgesel alt emperyalist bir güç olmuştur ve İran’ın elinden gelse bütün Ortadoğu’da hatta dünyada büyük bir emperyalist güç olmak ister. İran’ın en başta Ortadoğu bölgesinde emperyalist bir güç olma isteği imparatorluk geçmişine bağlıdır. İran’ın son yıllarda özellikle 1980’den günümüze kadar Amerika ve Avrupa ile en başta da siyasal olarak da çatışma yaşaması bölgesel egemenlikle ilgilidir. Saddam Hüseyin döneminde Irak’ta etkin bir güç olmaya çalıştı. Özellikle de Arap toplumu üzerinde egemenlik kurmaya çalıştı ancak bunu başaramadı. Saddam dönemindeki Irak kendisini Arap ulusunun merkezi olarak görüyordu. Amerika ve Avrupa ile çatışmasının nedeni de buydu.
Yani Amerika ve Avrupa’nın Irak’a saldırısı sadece Irak’ın petrol kaynaklarını ele geçirme ile ilgili değildi. Bunun ötesinde emperyalist egemenlikle ilgiliydi yani bölgede hakim güç olmayla ilgiliydi. Son zamanlarda İran’a yönelik yapılan saldırıları da bu kapsamda ele almak gerekiyor. Bazı çevreler Amerika’nın İsrail’in İran’a saldırısını petrol kaynaklarının, maddi kaynaklarının ele geçirilmesi olarak düşünüyorlar ama tam olarak doğru değil, bu bölgesel hegemonya ile ilgilidir. İran ile İsrail Amerika arasındaki savaş bölgede güç olma ile ilgilidir. İran geçmiş imparatorluk mirasına dayanarak bölgede güç olmaya çalışıyor. Özellikle İsrail ile anlaşamaması bundan kaynaklanıyor. İsrail, Amerika ve Avrupa emperyalizmin ileri bir karakolu işlevi gördüğü için Amerika başta olmak üzere Avrupa ile İran arasındaki çatışmanın nedeni bölgesel hegemonya olma ile ilgilidir. İktidarcı ve egemenlikçi emperyalist güçler arasındaki savaşta doğru devrimci tutum bütün emperyalist kapitalist sömürücü devletlere karşı çıkmaktır. Türkiye’de bazı çevrelerde Amerika’ya karşı olmak anti emperyalizm olmak olarak görülüyor.
Özellikle sosyalistliği mezhep ve tarikat haline getiren bazı çevreler Amerika’ya karşı çıkan her devleti anti emperyalist olarak görüyorlar, ki baştan sona yanlış bir zihniyet.
Kimi sosyalist çevrelerde şartlanmış bir anti emperyalist anlayış var, yani Amerika’ya karşı çıkan her devletin karşı çıkışını devrimci olarak görme zihniyeti var. İran sosyalist ve devrimci bir ülke değil ki Amerika ile çatışması anti emperyalist olarak görülsün. Ancak emperyalistler arası savaşa insani nedenlerinden dolayı karşı çıkılır yani savaşların faturasını işçi sınıfı başta olmak üzere halklar ödüyor. Her savaşın zararını büyük bir çoğunluğunu halklar yaşıyor. Ancak ideolojik bir duruşla yapılması gereken de bütün emperyalist, kapitalist, sömürücü, iktidarcı devletleri ve ülkelere karşı çıkmaktır. Kürtler bu savaşta Amerikan emperyalizmine karşı çıktıkları gibi bölgedeki gerici statükocu ulus devletlere de karşı çıkmışlardır.
İşte bundan dolayı Önder Apo’nun Demokratik ulus, Demokratik Toplum paradigması Ortadoğu’daki bütün halklar için geçerlidir. Çünkü bu paradigma bütün devletçi sistemlere karşı alternatif çözümdür. Bazı sözde sosyalist çevreler Amerika’nın İran’a saldırısına karşı çıkarlarken İran’ın Kürtlere saldırısına karşı çıkmıyorlar. Amerikan İran’a saldırısına karşı çıkmak sosyalist olmanın, devrimci olmanın gerekliliklerinden ise İran’ın Kürtlere saldırmasına karşı çıkmak da devrimciliğin, sosyalist olmanın gerekliliği değil midir? Türkiye’de bazı çevrelerin sosyalistliği ve devrimciliği eksik ve özürlüdür. Sosyalizmin ilkelerinden birisi halkların kardeşliği ise Kürtler öteden beri halkların kardeşliğini savunuyorlar ve bunu mücadelesini yürütüyorlar. Kürtler hiçbir zaman ne Amerika ile ne Avrupa ile bir iş birlikleri olmamıştır. Kürtler Amerika ve Avrupa ile iş tutsalardı Önder Apo bir komplo ile yakalanıp Türkiye’ye teslim edilmezdi. Amerika Uluslararası bir güç olarak Ortadoğu ile ilgilendiği gibi Kürtlerle ilgilenmek isteyebilir, Kürtlerle de ilişkiler kurmak isteyebilir bu ayrı bir konudur. Ancak Kürtlerin Amerikan ve Avrupa’nın Ortadoğu’ya müdahale etmesinde Amerika ile birlikte hareket etme gibi bir düşünceleri hiçbir zaman olmamıştır olmaz da. Önder Apo 50 yıldır Türkiye devrimci hareketine çağrıda bulunuyor gelin birlikte mücadele edelim, Türkiye’yi demokratikleştirelim diyor.
Önder Apo aynı zamanda bu çağrıyı İranlı güçlere ve Arap ülkelerindeki güçlere de yapmıştır. Ancak Önder Apo’nun bu çağrıları karşılık bulmamıştır. Kürt halkı devrimci demokratik mücadeleyi sürekli tek başına yürüttü. Kürt halkının yürüttüğü mücadele öyle bir noktaya geldi ki tüm sınırları aştı ve Ortadoğu’nun tamamını kapsadı. Buna rağmen Kürt halkı yalnız kaldı yalnız bırakıldı. Türkiye’de o kadar sol örgüt ve partiler olmasına rağmen devrimcilik ve sosyalistlik adına bir gelişme olmadı. Ancak buna rağmen Türkiye’deki sol örgüt ve partiler kendilerini devrimciliğin ve sosyalistliğin merkezi olarak görüyorlar. Sanki devrimcilik ve sosyalistlik kendilerinin tapulu malıymış gibi. Türkiye’de Kürdistan’da ve Ortadoğu genelinde devrimci demokratik örgüt ve parti olarak PKK vardır. PKK artık geleneksel alanda bir parti örgüt değildir. Özgürlüğe susamış tüm Kürt halkı ve Ortadoğu haklarıdır. Çünkü Kürtler dışında Ortadoğu’daki diğer halklar da kurtuluşu PKK ideolojisinde görüyorlar. Ancak bazı çevreler bu hakikati hazmedemiyorlar çünkü karın ağrıları var. PKK hiçbir zaman emperyalist ülkelerin Ortadoğu’daki çıkarlarını ve müdahalesini bir fırsat olarak görmemiştir. PKK onlarca yıldır İran devletine de Ortadoğu’daki devletlere de Türk devletine de kendi ülkelerinizi ve bölgeyi demokratikleştirelim diye çağrıda bulunmuştur.
Ama bu devletlerin bu ülkelerin hiçbiri demokratikleşmemiştir. Sürekli Kürtleri imha ve inkâr etmede yarışmışlardır. Söz konusu Kürtler olduğunda bir araya geliyorlar ancak normal koşullarda hepsi birbirlerine düşmanlar, bunların hepsini bir araya getiren Kürt sorunudur. Hepsi de Kürtlerle sözde kardeşler ancak özde ise yaptıkları düşmanlıktır. Amerika ve İsrail’in İran ile bölgesel hegemonya savaşında da Kürtler hem uluslararası hem de bölgedeki bütün devlet rejimlerine karşılar. Çünkü emperyalist savaşların nedeni devlet iktidarlarıdır. Devletin olduğu yerde iktidar olur, hegemonya olur, güç olur. Bundan dolayı başkalarının devletleri kötüdür benim devletim iyidir düşüncesi doğru değil. Çünkü bütün devletler zehirdir, bütün zehirler kötüdür, zehrin iyisi olmaz. Önder Apo ve PKK bu gerçekliği çok iyi bildiği için ulus devlete ve devlete karşı çıkıyor, halkların öz yönetimi diyor. Amerika, İsrail ve İran arasındaki bu emperyalist egemenlik savaşında halkların yapması gereken kendi aralarında birlik olup devlet aygıtlarını sonsuza dek toprağa gömmektir ve kendi öz yönetimlerini kurmaktır. Halklar ancak böyle özgür olabilirler. Halklar özellikle de Ortadoğu hakları devletlerle özgür olamazlar. Çünkü devletlerin olduğu yerde emperyalizm olur, egemenlik olur, işgaller olur, zulüm olur. Artık bu gerçekliği görmek gerekiyor. Önder Apo’nun ve PKK’nin geliştirmiş olduğu bu özgürlük mücadelesinde tüm halkların yer alması gerekmektedir.
Kemal SÖBE
